پنج‌شنبه 22 دی‌ماه سال 1384

 

خداوندا !

اگر روزی تو از عرشت به زیر آیی...لباس فقررا پوشی

     غرورت را برای نان بریزی پای نامردان

         وگر با مردمان انگیزی شتابان در پی روزی

 

             زپیشانی عرق ریزی وشب آزرده و خسته

 

                شهید دست و زبان بسته به سوی خانه باز آیی

 

                      زمین و آسمان را کفر گویی

 

                         اگر در ظهر گرماخیز تابستان کنار سایه ی دیوار

 

                                 تن خود را به دست خاک بسپاری

 

                                   لبان تشنه را در کاسه ی مسینی قیر اندود بگذاری

 

                                          وقدری آن طرفتر خانه ی مومن در روبه رو بینی

 

                                            ودستانت برای سکه ای این سوی و آنسو در گذر باشد

 

                                                      به امیدی که شاید رهگذاری از درد دلت باخبر باشد

 

                                                                زمین و آسمان را کفر گویی

خداوندا !!!!

 

  اگر روزی بشر گردی زحال من با خبر گردی

 

        و با چشمان خود نامردمی ها را بینی

 

               باز پشیمان میشوی از قصه ی خلقت

 

                      از این بودن 

   

                                 از این بدعت

 

                                           زمین و آسمان را کفر می گویی

                                     نمی گویی؟؟؟!!!